Sa bawat pag-alis ng isang Pilipinong manggagawa patungong ibang bansa, kasabay nito ang pagbitbit ng mabigat na pangarap: ang mabigyan ng mas magandang kinabukasan ang pamilya na naiwan sa Pilipinas. Ngunit sa likod ng mga padalang dolyar at magagarang litrato sa social media, nakatago ang tunay na kuwento ng lungkot, sakripisyo, at matinding pangungulila na kanilang kinakaharap araw-araw.
Maraming Pilipino ang napipilitang mangibang-bansa dahil sa kakulangan ng oportunidad dito sa sarili nating bayan. Maging ito man ay para sa mas mataas na sahod, mas maayos na kondisyon sa trabaho, o simpleng makaligtas sa kahirapan, ang pangunahing dahilan ay iisa: ang pag-asa ng mas mabuting buhay para sa pamilya. Subalit hindi biro ang kapalit ng desisyong ito. Ang unang pagsubok pa lamang ay ang mismong pamamaalam — isang tagpong puno ng luha, pangako, at pananabik na hindi malaman kung kailan muling magkikita.
Ang buhay sa ibang bansa ay hindi laging kasing ganda ng inaakala ng iba. Marami sa ating mga kababayan ang nagtitiis sa mababang pagtingin, diskriminasyon, at hindi makatarungang kondisyon sa trabaho. Marami ang nagtatrabaho nang lampas sa normal na oras, may ilan pa ngang walang tamang pahinga, ngunit patuloy pa rin silang lumalaban para sa suweldo na maipapadala sa kanilang mga mahal sa buhay. Hindi rin mawawala ang kwento ng mga kababayang naaabuso — pisikal, emosyonal, at minsan pa’y sekswal — ngunit dahil sa kagustuhang makaraos, nilulunok nila ang lahat ng pait at hinanakit.
Hindi rin biro ang lungkot at pangungulila. Sa bawat pagdiriwang ng kaarawan, Pasko, o anibersaryo na hindi nila nasasaksihan, tila ba bawat sandali ng tagumpay o kalungkutan ng pamilya ay nagiging isang dagok sa kanilang puso. Habang nagkakasama-sama ang mga pamilya sa Pilipinas, ang mga OFW ay nag-iisa sa kanilang silid, nagtitiyaga sa video calls at mga mensaheng hindi sapat para punan ang init ng yakap ng kanilang mahal sa buhay.
Hindi rin maikakaila ang epekto ng pagkakalayo sa pamilya. Maraming anak ang lumalaki na hindi kapiling ang kanilang ama o ina. Ang iba ay lumalaking may hinanakit, hindi nauunawaan ang sakripisyong ginagawa para sa kanila. Ang mga magulang naman, bagamat nagbibigay ng lahat ng material na pangangailangan, ay hindi maibibigay ang mahalagang presensiya na siyang pundasyon ng pagpapalaki ng bata. Sa huli, nagbubunga ito ng mga puwang sa ugnayan ng pamilya, mga puwang na mahirap punan kahit gaano pa kalaki ang perang ipinapadala.
Gayunpaman, sa kabila ng lahat ng hirap at sakit, patuloy na nagsasakripisyo ang mga Pilipino sa ibang bansa. Sila ang tinaguriang mga “bagong bayani” — hindi lamang dahil sa bilyun-bilyong remittances na bumubuhay sa ekonomiya ng Pilipinas, kundi dahil sa tapang at tibay ng loob na ipinamamalas nila sa kabila ng lahat ng pagsubok.
Ngunit hanggang kailan natin hahayaang ang mga Pilipino ay mapilitang mangibang-bansa para lamang mabuhay? Kailan natin mararamdaman ang isang Pilipinas na may sapat na oportunidad para ang mga anak ay hindi kailangang lumaking malayo sa kanilang mga magulang?
Hindi lamang pasasalamat at pagkilala ang kailangan ng mga OFW. Kailangan nila ng konkretong aksyon mula sa pamahalaan: proteksiyon laban sa abuso, suporta para sa kanilang mga pamilya rito sa bansa, at higit sa lahat, paglikha ng trabaho at oportunidad dito sa Pilipinas. Ang tunay na tagumpay ay hindi lamang makikita sa bilyong pisong remittance na ipinapadala nila, kundi sa araw na hindi na kailangang mangibang-bansa ang isang Pilipino para lamang makamit ang marangal na pamumuhay.
Ang buhay ng isang OFW ay isang buhay ng pag-asa at sakripisyo. Sa bawat patak ng pawis at luha na iniaalay nila sa ibang bayan, karapat-dapat lamang na ipaglaban natin ang isang bansang hindi na kailangang iwanan para lamang mabuhay.
Tayo ba ay handa nang pakinggan at ipaglaban ang kanilang tunay na hinanakit?
